عاشق شدی نترس

هنوز راه میرم

هنوز می تونم ببینم

بشنوم

دل مرده ام رو با خودم هر جا که میرم به دوش میکشم . . .

مرگ تدریجی روحم رو که ذره ذره تاریک و تاریک تر میشه رو جلوی

چشمام می بینم .

دیگه جرقه ی سلولهای مغزم نمی تونن فاصله ی بین

سطرهای خالیه کاغذ رو پر کنن .

دیگه اشکی توی چشمم نمونده که باهاش برگهای خشک غمم رو به

آتیش بکشم و با گرمای شعله اش دلمو گرم کنم . . .

مدتهاست که منتظر پایان این کابوس و بیدار شدن از این خواب لعنتیم

کابوسی که سالهاست دارم می بینم . . .

رؤیایی که بیدار شدن ازش به قیمت زندگی تموم میشه

من هنوز راه میرم ...

می بینم ...

می شنوم ...

نفس می کشم ...

ولی زنده نیستم ...

خیلی وقته مرده ام ...

خیلی وقته . . . !

مسافر لحظه ها

یک شبنم ، این است آن منی که از سالهای دراز از نخستین روزی که به خویش چشم   گشوده ام  بر دوش کشیده ام   و از گرماها و سرماها و شکست ها و پیروزی ها و سفرها و حضرها و شادی ها و    غم ها گذشتم و گذراندم   و آوردم   بعد از آن همه سالها اینک تنهای تنها و اکنون کارم سفر است و تنهاترین مسافرم   در زیر کوله باری سنگین از این تنهایی و سفر پشتم خم گردیده و استخوانهای قلبم به   درد  آمده است   و میروم و راه طولانی لحظه ها در پیش رویم تا افق کشیده شده است و از هر منزلی   تا منزل دوردست   دیگر لحظه ای است   و اینچنین من باید صد هزار ، میلیونها لحظه را طی کنم تا برسم به یک روز   یا یک شب ، روزی از روزها ، شبی از شبها   خواهم افتاد و خواهم مرد  اما میخواهم هر چه بیشتر بروم   تا هرچه دورتر بیفتم ، تا هر چه دیرتر بیفتم   هر چه دیرتر و دورتر بمیرم   نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه پیش از آنکه میتوانسته ام بروم   بمانم ، افتاده و جان داده باشم   دوست دارم به یاری این سفر از این منزل از این لحظه ها و از این خاطرات  هر چه    دورتر و دیرتر   بروم و بمیرم ،   همین